بهار خیلی بهونه ی خوبیه برای اینکه آدم حساباشو با خودش صاف کنه حداقل.که بابت پیشرفتاش از خودش تشکر کنه و بابت کم کاریاش معذرت بخوادو به خودش قول بده که جبران میکنه...و مث یه موتور متحرک میمونه...مث یه دستی که میخواد هلت بده به جلو...بیاین استقبال کنیم ازش...با لبخند بریم به پیشوازش...بیاید سال جدیدمون رو خوب شروع کنیمو جلو ببریمو خوب تموم کنیم و هرجاش که از مسیر خارج کنیم خودمون رو نبازیم و سعی کنیم بیایم تو گود دوباره...حتی اگه 90خوب نبوده..اگه بدقلقی کرده...اگه زخم زده ...داره تموم میشه،پروندشو ببنیدیدو برید به اسقبال سال جدید...بیاید خیلی درگیر گذشته هامون نباشیم امسال

بهار میتونه مث یه شروع دوباره باشه برای هممون.برای اینکه هر چقدر هم تموم سالای زندگیمونو بد گذروندیم یا اون طور که میخوایم نگذروندیم این دفعه شروع کنیم که رو خودمون کار کنیم.نمیگم لحظه ی سال تحویل یهو بشیم یه آدم دیگه که همیشه سنگ بزرگ علامت نزدنه....ولی میشه آدم آروم آروم رو خودش کار کنه..آروم آروم بره جلو...رو رفتاراش،فعالیتاش،نوع زندگیش کار کنه تا به اونی که میخواد نزدیک تر بشه...که یه نفس عمیق بکشه یه لحظه هایی که هی این همونی بود که همیشه میخواستم...سخت هست ولی ماها میتونیم...

وقتی آدم روی خودش کار میکنه،به خودش اهمیت میده،بیشتر خودشو دوست داره و این باعث میشه بیشتر شاد باشه،بیشتر از ته دل بخنده،بیشتر به اطرافیانش محبت کنه و همینطوری میشه که آدم روزای خیلی بهتری رو میگذرونه...کی از روزای شاد و پرزرق و برق بدش میاد...کی بدش میاد شاد باشه؟کی بدش میاد به آدمای اطرافش انرژی مثبت بده و اونارو خندون و شاد ببینه؟

من خودم حس میکنم رفتارام و نوع برخوردم،طرز تفکرم و هدفایی که دارم نسبت به چند سال قبل خیلی بهتر شده...

خب من سال 90رو خوب شروع نکردم.حالم خوب نبود و از زمین و آسمونم برام میبارید.بعد وارد یه رابطه شده بودم که تموم انرژیمو ازم میگرفت و هیچ چیزی بهم نمیداد.اما اونقدر وابسته شده بودم که نمیتونستم بکنم...

اردیبهشت بود که با بروبچس سمنان رفتیم اصفهان که به جد میتونم بگم یکی از به یادموندنی ترین سفرای زندگیم میشه این مسافرت ..

تو همون روزا  تقریبا از آدمی که باهاش تو رابطه بودم کنده بودم ولی هنوز تو شیش و بش بودم که چه کار کنم.

که کات کردم بالاخره و بعد مدتی با کسی که خیلی دوستش داشتم  وارد رابطه شدم.یه رابطه ا ی که هیچ اسمی نداشت ولی من صبر کردم...گذاشتم همه چی آروم بره جلو...خیلی لحظه ها دوست داشتم زل بزنم تو چشماشو بهش بگم منو بازی نده و بهم بگو کجای کاریم ولی نکردم این کارو...ولی آدمه من زخم خورده بود و من دوست داشتم التیام پیدا کنه...که خودم مرهم بشم برای زخماش...که یادمون نره گاهی که دلمون میخواسته با این آدم راه بریمو حالا وقتش نیست پس بکشیم.....کاردانیم تموم شد و کارشناسی هم نجف.آباد قبول شدم.خیلی دوریا سخت بود برام...یعنی هنوز سخته برام ولی تحمل میکنم.راستش زندگی تو یه شهری که هیچ جاذبه ای برای آدم نداره خیلی سخته(الانم که دارم مینویسم استرس اینو گرفتم که 2هفته دیگه باید برگردم)

تو سال 90از نظر ورزش و کتاب خوندن و فیلم دیدن کم گذاشتم.برای دوستیامم کم گذاشتم.برای خانواده م هم.نمیتونم بگم جبران میکنم یا نه...چون خیلی سخته گفتنش...ولی سعی خودم رو خواهم کرد.

میخوام اطلاعات راجب رشتمم بالا ببرمو درس هم بخونم...ناسلامتی 91 که تموم شه به سلامتی چندوقتی بیشتر از مهندس شدن واقعنیه من نمونده.

برای همتون دعا میکنم...و از خدا آرامش میخوام براتون و شادی...و پول پر برکت...و عشق...یه عشق مطمئن...یه آدم محکم که هواتونو داشته باشه و شما رو بپرسته و شماهم دوستش داشته باشید...برای همتون اطمینان میخوام که محکم قدم بردارید ...که خوب برید جلو...که اگه عمری باقی بود سال دیگه هممون بیایم بنویسیم که91 عالی بوده...که خدا کمکون کرده و ما یکی از بهترین سالای زندگیمونو گذروندیم.

هر روزی ساعت های خوب داره و ساعت های بد...و اگه بخوایم جمعش کنیم هر سالی روزهای خوب داره و روزهای بد...امیدوارم تو جمع روزهای 91تون به یه مثبت 365 گنده برسید همتون...

سال نو رو به همتون تبریک میگم.ایشالا که که نود و یک تون بهاری باشه.سایه تون مستدام